در من قفسی هست که می‌خواهدم آزاد

یک سال پیش به همراه عرفان رفته بودیم کویر

عرفان مشغول خاک بازی بود و من هم ادای فکر کردن را در می‌آوردم

رو به عرفان کردم و گفتم: پسرم می بینی اینجا چه سکوتیه؟

عرفان رو به من کرد و گفت:

بابا، صدای سکوت را فقط خدا می فهمه!!!

پسرم گفت: باباجون چرا بعضی از پیغمبرا بد هستن؟

گفتم:‌ چرا؟مگه چی شده؟

گفت: چرا حضرت ابراهیم می خواست سر پسرش را ببره؟

قبل از اینکه حرفی بزنم ادامه داد و گفت:

باباجون حتی اگه خدا هم به من بگه من سر پسرم را نمی برم!!!

بردنت تو والیبال فقط یک بهانه است برای دیدنت

برد واقعی من دیدن توست...

نفر اول به نفر دوم گفت: تو از زندگی چی می خواهی؟

نفر دوم جواب داد:‌ زانتیا

نفر اول کلی خندید

از نفر اول پرسیدم تو از زندگی چی می خواهی؟

خیلی محکم و قاطع گفت: بنز یک بنز آخرین سیستم...

روی نیمکت پارک نشسته بودم و کنارم پیرمردی نشسته بود.

گزارشگر رادیو به کنار پیرمرد آمد و گفت:

پدر جان! روزهای جمعه که می شه شما منتظر کی هستید؟

پیرمرد آهی کشید و گفت:

منتظر بچه‌هام....

عرفان گفت: باباجون من اینقدر سروش

دوست دارمممممم  که خدا هم نمی دونه...

از عشق که می‌گویند

از عشق نمی‌گویند...

خیلی فکر نکردم ولی به این نتیجه رسیدم که نباید وقت زیادی را برای آموزش مسائل اخلاقی صرف کودکانمان بکنیم زیرا:

کودکان ما آن چیزی می‌شوند که ما هستیم نه آن چیزی که ما می‌خواهیم...

پسرم گفت: بابا جون من فهمیدم که هیولا و دیو وجود نداره و فهمیدم که الکی از تاریکی می ترسیدم چون تاریکی ترس نداره...

با خودم گفتم: کاش ما هم برای بعضی از افکار خود تاریخ  انقضا می‌گذاشتیم...

به پسرم گفت: عرفان جان قصه‌هایی که برات تعریف می‌کنم را یاد بگیر و بعدا برای سروش تعریف کن

عرفان گفت: نه باباجون خودت براش تعریف کن!

گفتم: چرا؟

گفت: آخه هر کی قصه تعریف می کنه پیر می‌شه!!!

دیر فهمیدم

ساده بودن خیلی هم ساده نیست...

چه زود، توت‌های شیرین، تلخ شدند

وقتی نگاهم به قبرهای متروک زیر درخت افتاد!!

کفر و طغیانی که از تردید و شک حاصل شود

ارزشمندتر از ایمانی است که از سر تقلید باشد...

سارا (برادرزاده ٢ ساله‌ام) در آخرین پنج‌شنبه سال به همراه پدر و مادرش به مزار پدربزرگش رفته بود. وقتی به قبرستان رسیده بودند او خواب بود.

وقتی چشمهایش را باز می‌کند، نگاهی به اطراف می‌اندازد و با دیدن آن همه شمع روشن خوشحال می‌شود و داد می‌زند:

تولد، تولد...

دیشب به پسرم گفتم: بابا جون امشب برات یک سورپرایز دارم.

پسرم گفت: بابا نگو سورپرایز بگو «غافلگیری».

پسرم گفت: بابا وقتی می خوابم خیلی زود به مقصد می‌رسیم.
گفتم: آره عزیزم. من هم خیلی زود به اینجا رسیدم.‎

تقدیم به کردهای عزیز و دوست‌داشتنی

امروز صبح ساعت 8:05 دقیقه، مجری رادیو جوان همان سوال تکراری و همیشگی را پرسید: علم بهتر است یا ثروت؟
و جوابها هم همان جوابهای همیشگی بودند...
پیرمردی تماس گرفت: (کرد بود با لهجه شیرین و دوست داشتنی)
مجری از او پرسید: پدر جان  شما دنبال علم می‌روید  یا ثروت؟
جواب پیرمرد بسیار زیبا بود (تا به حال کسی از این زاویه به این سوال نگاه نکرده بود و چنین پاسخی نداده بود، هنوز بعد از گذشت 2 ساعت به فکر پاسخ آن پیرمرد هستم)
پیرمرد گفت: اول به دنبال ادب می‌رفتم.

...

پسرم گفت: بابا بزرگ شدم راه اداره را به من یاد می‌دی؟

گفتم: آره عزیزم

گفت: بابا من فقط راه اداره را بلد نیستم. راه سفرُِِ خودم بلدم. راه سفر همیشه مستقیمه!

من کمی‌ زودتر وارد مغازه شدم

یک فالوده بزرگ سفارش دادم

پیرمرد پس از من آمد

یک فالوده کوچک سفارش داد

سفارش او را به دستش داد

فالوده مرا با سینی آورد.

پ.ن: کاش آن فالوده را نخورده بودم هنوز دهانم تلخ است.

...

گفت:

حرفهای بی‌ربطتت منو وادار به فکر کردن می‌کنه!!!

مشغول خواندن کتاب بودم و پسرم مشغول تماشای فیلم سینمایی که از من پرسید:

باباجون کار بچه‌گانه کرده یعنی چی؟

گفتم‌: یعنی کار اشتباهی کرده.

گفت:‌ ولی بابا بچه‌ها که هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنن فقط آدما اشتباه می‌کنن.

از کنار مزرعه‌های گندم می‌گذشتیم و مشغول تماشای آنها بودیم با دیدن این همه زیبایی تصمیم گرفتم چند جمله‌ای برای پسرم صحبت کنم، اما همین که خواستم حرفی بزنم

پسرم گفت: بابا دارم نگاه می‌کنم.

پسرم گفت: بابا جان، اگه کسی بهت گفت پسرت چطوری بزرگ شده؟ بهش بگو: من هر روز پسرم را بوس می‌کنم بزرگ می‌شه...

چشمانش را که باز کرد مرا دید که آماده رفتن هستم

گفت:‌ سلام بابا

گفتم: سلام پسر گلم

گفت: بابا شب که اومدی برای مامان گل بخر...

پسرم (با لحنی گلایه‌آمیز) گفت: بابا چرا تو این قدر بزرگ شدی؟

سالی نگذشت،

ما گذشتیم.

این بار پسرم چیزی نگفت، یعنی گفت ولی به من نگفت

وقتی وارد خانه شدیم به اتاقش رفت صدایش را شنیدم که می‌گفت:

ممنون کاپشن که منو گرم کردی...

خیلی عجیب بود فکر می‌کردم مثنوی را نخوانده است ولی متوجه شدم آن‌چه را من می‌دانم او می‌بیند

ما سمیعیم و بصیریم و خوشیم

با شما نامحرمان ما خامشیم...

دراز کشیده بودم و چشمهایم را بسته بودم که پسرم صدایم کرد:  بابا جان

گفتم:‌ جان بابا

گفت:‌ هنوز خوابی؟

(در پاسخ به او تامل کردم و شاید کمی هم فکر)

گفتم: آره عزیزم هنوز خوابم!!!

خندید و گفت: اشتباه کردم فکر کردم بیداری!!!!

من هم لبخندی زدم و گفتم: من هم فکر می‌کردم بیدارم!!!

...

پسرم گفت: باباجون یادته چهار روز پیش دنیا اومده بودی چقدر کوچولو بودی؟

به چشمهایش نگاهی کردم و هر دو خندیدیم

(فکر می‌کنم او هم متوجه اشتباهش شده بود، چهار روز پیش نبود، دو روز پیش بود).

این که گویند که بر آب نهاده است جهان

مشنو ای خواجه که چون در نگری بر باد است

مشغول مطالعه بودم که پسرم صدایم کرد (صدایش بلندتر از همیشه بود)

- بابا (بدون هیچ پسوندی و این نشانه این است که از چیزی ناراحت است)

با مهربانی پاسخش را دادم: جان بابا

گفت: بابا نگاه کن مامان قول مردونه می ده.

گفتم: مگر اشکالی داره؟

گفت: بله که اشکال داره، مامان باید قول خانمانه بده.

....

نکته: بعد از مدتها ( وبلاگ قبلی‌ام) را به روز کردم 

پسرم گفت: بابا سگها خوبن؟

گفتم: بله پسرم

گفت:‌ گربه‌ها چی؟

گفتم:‌ بله پسرم همه حیوانات خوب هستند.

گفت:‌ آدما (آدمها) از همه بهترن؟

گفتم: نه عزیزم، بعضی از آدمها از بعضی از حیوانات بهترند.

پسرم گفت: بابا حالت کوکه؟

خندیدم و گفتم: آره پسرم، من حالم همیشه کوکه.

پسرم گفت: بابا چرا حال مردم همیشه کوک نیست؟...

هیچگاه فکرش را هم نمی‌کردم این همه سوال بی پاسخ را....

گذر از نوزادی به نونهالی و نوجوانی و جوانی و بزرگسالی را هیچ وقت متوجه نشدم و مرز خاصی برای آن متصور نبودم و فکر می‌کردم در مورد پیری نیز همینگونه باشد. تا اینکه پسرم به موهای سفید روی شقیقه‌ام اشاره کرد و گفت:

بابا تو دیگه پیر شدی.

و به همین راحتی مرز بزرگسالی و پیری را برای من ترسیم کرد این چند روز خیلی به جمله‌اش فکر کردم و هنوز درگیر کلامش هستم که چگونه با یک جمله تمام افکارم را دگرگون کرد...

 هیچ وقت فکر نمی‌کردم ورود به آخرین فصل از عمرم را اینقدر زود تجربه کنم و این تجربه، این چنین زیبا باشد. اما زیباست وقتی که تو آن را اعلام کردی.

مقدمه:

همیشه (بهتر است بگویم اغلب اوقات) فکر می‌کردم در انتخاب کلمات سنجیده عمل می‌کنم و از کلمات در جای صحیح خودشان استفاده می کنم تا اینکه چند روز پیش وقتی داشتم با پسرم خداحافظی می کردم

گفتم: خداحافظ پسرم شب دوباره می‌بینمت.

پسرم گفت: خداحافظ باباجون اگه (اگر) برگشتی دوباره می‌بینمت...

اصلا قصد ندارم بگویم انتخاب این کلمه (اگر) از روی آگاهی و دانش او بود، ولی روی من خیلی تاثیر گذاشت و هنوز تو فکر جمله‌اش هستم و درسی که از پسرم گرفتم...

چو گویی که وام خرد توختم

همه هر چه بایستم آموختم

یکی نغز بازی کند روزگار

که بنشاندت پیش آموزگار...

...

پسرم گفت:

 «بابا جون آدم با چشماش می تونه حرف بزنه؟»

هنوز تو فکر سوالش بودم و داشتم به سوالش فکر می کردم که خودش ادامه داد و گفت:

«باباجون نگاه کن با چشمام می‌گم دوست (دوستت) دارم»

...

و چقدر صدای نگاهش شنیدنی بود و دیدنی

پسرم پرسید:‌ «بابا جون آدما وقتی می میرن کی زنده می شن؟»

من گفتم:‌ پسرم آدم وقتی می میره دیگه زنده نمی شه.

و او جواب داد:‌ «اگه اینطوری باشه که هیچ فایده نداره باید اونها را پرت کنی تو سطل آشغال.»

...

هنوز بعد از گذشت چند روز تو این فکرم که این چه پاسخی بود که دادم...

یا سخن دانسته گوی ای مرد عاقل یا خموش...

...

پسرم گفت:‌ «باباجون اداره جای آدم بزرگاست»

گفتم:‌ «نه عزیزم، جای آدماییه که فکر می کنن بزرگ شدن»

...

...

وقتی گفت: تو یک انسان خاص و متفاوت هستی.

نفس راحتی کشیدم 

چون نقشم را خیلی خوب بازی کرده بودم

....

کاش پدرم،

پسرم بود.

پسرم، پدرم.

مِن بعد بر آن سرم که چندی

بنشینم و صبر پیش گیرم....

می‌ترسم

از فردایِ بی امروز....

"ان گوزل تاتلی سؤزلریمی من، تاپدیم ایری دردلر ابچینده" 

زیباترین و معنادارترین حرفهایم را در میان دردهای بزرگم یافتم.

نقل از وبلاگ همدم روح

همه شب‌ها شب قدر است

اگر قدر بدانیم.

تمام لذت سفر در نرسیدن است.

گاهی اوقات بهترین کار

انجام ندادن آن است.

سهم من از سفر،

تنها لبهای ترک خورده بود

کاش دلی داشتم...

بهار هم،

زیباست...

خدایا:

آبرویم را حفظ می‌کنی (همیشه)

من نیز آبروی تو را حفظ می‌کنم (تا همیشه)

.

گاهی دیر نیست.

به دلم همیشه اعتماد می‌کنم

به چشمهایم گاهی.

از خاک تا خدا،

راه دشوارِ آسانی در پیش است.

خدایا چه خوب است که ما را

فقط برای عبادت خلق نکرد‌ه‌ای.

خدایا: دوست دارم آن‌چنان زندگی کنم

که زمانی هم که نیستم،

باشم.

زیبایی‌ها و خوبی‌ها را نمی‌توانم تحسین نکنم

هر چند مربوط به کسانی باشد،

که دوستم نداشته‌باشند.

سهراب را فقط نخوانیم

باورش کنیم

خدایا: 

دیر زمانی است در کار دل بریدن از هر دو جهانت هستم.

من با همه کوچکی‌ام چیزی فراتر از بهشت می‌خواهم.

فردا به باغ وعده آن، سرو قامت است

یاران حذر کنید،‌ که فردا قیامت است

برای رسیدن به هدف، همیشه رفتن لازم نیست

گاهی اوقات باید برگشت.

مرو با دل که دل مست‌ است برگرد

مرو این کوچه بن‌بست است برگرد

اگر از رفتنت هستی پشیمان

بیا تا وقت در دست است برگرد

گاهی اوقات بهاری‌ترین روزهای انسان

در سردترین شبهای زمستان نهفته است.

بیهوده در جستجوی حقیقت هستیم در حالی که برای یافتن حقیقت فقط:

باید چشمان خود را باز کنیم.

چشم دل باز کن که جان بینی

آنچه نادیدنی است آن بینی...

کوچک که بودم شاعر بودن را زیبا می‌پنداشتم،

اکنون عاشق بودن را...

عاشق شو ار نه روزی کار جهان‌ سرآید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

هیچ چیز فراموش نخواهد شد٬ هیچ چیز را فراموش نخواهیم کرد و...

اما گاهی اوقات از بعضی چیزها غافل شده و نام آن را فراموشی میگذاریم

باید بین فراموشی و غفلت تفاوت قائل شویم...

بوسه های بی ریا

مثل عبادتهای خالصانه

کمیاب و ارزشمند هستند.

چشمهایم شاید زیبا نباشند،

کاش می‌توانستی نگاهم را ببینی.

کفشدوزک هم که باشم

عاشقانه زیستن را

فراموش نخواهم کرد

نکته:

 تصویر از وبلاگ برگهای سپید دفتر من  اخذ شده است.

از وقتی مشغول عیبهای خویش شده‌ام،‌

دیگران را زیباتر می‌بینم.

همه عیب غیر دیدن نه مروت است و مردی

نگهی به خویشتن کن که همه گناه داری

اشتباهی که شاید بارها شنیده و یا گفته‌ایم:

«امروز هوا بد است» یا «امروز هوا خوب است»

در صورتی که هوا همیشه خوب است گاهی بارانی است، گاهی برفی،‌ گاهی گرد و غبار ولی هوا هیچ  وقت بد نیست و با گفتن این عبارت که هوا امروز خوب است در واقع از کار خدا ایراد گرفته‌ایم که چرا هوای دیروز خوب نبوده است؟

هر چیز که هست آنچنان می‌باید

آن چیز که آنچنان نمی‌باید نیست

نمی‌دانم چرا

هنوز هم دلبسته خواب هستیم و خوابهایی که می‌بینیم

وقتی که خواب هستیم که خواب هستیم وقتی هم که بیداریم

خود را با خوابهای شیرینی که دیده‌ایم دلخوش می‌کنیم

بیایید بیدار شویم و نکته‌ای اگر هست در بیداری بیابیم و ببینیم.

خدا نه بهشت خلق کرده است و نه جهنم!!!

ما خود خالق بهشت و جهنم خویش هستیم؛

بهشت و جهنم، چیزی نیست:

جز امتداد همین زندگی در دنیای بعدی.

همیشه غرق تعجب می‌شوم وقتی می‌خوانم «به علت مرگ ناگهانی...

مرگ هیچ وقت ناگهانی نیست.

امروز بانو می‌گفت:‌ تو برای خیلی‌ها فقط

یک خاطره هستی!!!

...

‌ من هم شبی به خاطره تبدیل می‌شوم (شده‌ام)...

چند وقتی است که دیگر گریه نمی‌کنم

و به کارها و افکار گذشته خودم فقط می‌خندم.

خنده تلخ من از گریه غم‌انگیز تر است

کارم از گریه گذشته‌است بدان می‌خندم

چرا هنوز هم بعضی‌ها دنبال دست‌نیافتنی‌ها هستند

باور کنیم راحتی وجود ندارد (من به این نکته ایمان دارم.)

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی‌دردی دوایش آتش است

بر خلاف حرف و سخن،

سکوت همیشه معنا دارد.

دیری‌است از هر چه آینه گریزانم،

 توان شکستن آینه را نیز ندارم

 تا چه رسد به ...

با سنگ سخت دست و پنجه نرم می‌کنم ، از کوه صعود می‌کنم پا بر بلندای قله می‌گذارم ... اما ... کاش پا بر نفس خود می‌گذاشتم و ...

دریا همیشه جسم و تنم را پاک می‌کند، اما روحم را...

گاهی با خود فکر می‌کنم برای طراوت و پاکیزگی همیشه آب لازم نیست گاهی خاک هم،‌ خاصیت آب را دارد.

در این هیاهو، هنوز به جادوی سکوت ایمان نیاورده‌ام!!

چه آرزوی بزرگی دارم:

خدایا دلی می‌خواهم  تهی از آرزوهای طولانی و بیهوده

قبلا نوشتم:

«من فقط از خودم بهتر هستم»

حالا حرفم را پس می‌گیرم،‌ چون در جایی خواندم:‌

برای بهتر بودن لازم نیست از کس دیگری بهتر باشید باید از قلب خودتان بهتر باشید.

پس نوشته‌ام را اینگونه اصلاح می‌کنم:

«هنوز تا بهتر شدن از خودم راه درازی در پیش دارم»

دیشب به وسعت شادمانی کودکانه یک کودک یتیم گریستم

برای تولدی دوباره، منتظر بهار نخواهم ماند.

مهدی‌جان،

آرزوی دیدنت را ندارم

من به دوستی‌ات قانعم هر چند دور باشم (اگر که دوستدارت باشم)

اغلب فراموشمان می‌شود دست‌خط زیبای خدا را در کوه‌

 و صحرا، جنگل و بیابان ببینیم و بخوانیم...

برگ درختان سبز در نظر هوشیار

هر ورقش دفتری است معرفت کردگار

خدایا!

سخت متحیرم:

چیست راز  چشمهای بارانی و دلی پر از شوق گناه؟

از گورستان متروکه‌ای گذر ‌کردم،

بر سر قبر بی‌نام و نشانی نشستم،

تا برایم فاتحه‌ای بخواند.

من نخواهم مرد،

.

.

خواهم رفت.

خیلی فکر کردم ...

«من فقط از خودم بهتر هستم»

دیشب فرصتی دست داد تا به تماشای ستارگان بنشینم، ساعتها مشغول تماشا شدم و نکته‌ای که برایم جالب بود، هیچ ستاره‌ای را ندیدم که  از دیگری روی برگردانده باشد، همه با یکدیگر مشغول صحبت و خنده بودند،‌ ستاره‌ها با عمرهای طولانی و دراز با یکدیگر اینگونه مهربانند، ما که از فردای خود که هیچ،‌ از چند ثانیه بعد خود نیز بی‌خبر هستیم چرا این همه قهر و عداوت و دشمنی ...

ای هر که هستی لحظه‌ای در خود نگر باش

خوبی ولی از آنچه هستی خوبتر باش

دیشب هم، توبه کردم!

گاهی اوقات فکر می‌کنم حرفهای عارفان را نیز،  را درک می‌کنم!!!!

مردم خدا شنیده ولیکن ندید‌ه‌اند

ما دیده‌ایم،‌ آنچه که مردم شنیده‌اند...

دویدم و دویدم...

و هنوز در ابتدای راه ایستاده‌ام!

امروز هم دوباره متولد شدم، خدایا شکرت، شکر که باز هم نعمت حیات را به ما ارزانی کردی.

خدایا صادقانه اعتراف می‌کنم وقتی زندگی‌ام را مرور می‌کنم غیر از جرم و عصیان از طرف خودم و لطف و عنایت از طرف تو، چیزی نمی‌بینم.

دستان کوچکش را که در دست می‌گرفتم امیدوار بودم راهنمای خوبی برای او باشم.

و وقتی که خوب فکر می‌کنم

انصاف می‌دهم

که با قدمهای کوچکش،

راهنمای خوبی برای من بود.

خورشید در آسمان است هنوز

ای ماه، به مهمانی روز آمده‌ای؟

شهر را در حالی ترک کردم که پر از شور و نشاط بود (نزدیک طلوع خورشید) و به روستا که رسیدم (بعد از طلوع) هنوز روستا در خواب بود.

خروس  با شنیدن صدای ماشین بیدار شد

 دیروز، با سرو پانصد ساله - دوست قدیمی‌ام - وعده دیدار داشتم. از نگاهش ‌خواندم:
دلش خیلی برای مردن تنگ شده است.

(و اگر مرگ نبود زندگی چیزی کم داشت....

جانشنیان خدا هرگز غمی به دل راه نمی‌دهند.