در من قفسی هست که می‌خواهدم آزاد

این بار پسرم چیزی نگفت، یعنی گفت ولی به من نگفت

وقتی وارد خانه شدیم به اتاقش رفت صدایش را شنیدم که می‌گفت:

ممنون کاپشن که منو گرم کردی...

خیلی عجیب بود فکر می‌کردم مثنوی را نخوانده است ولی متوجه شدم آن‌چه را من می‌دانم او می‌بیند

ما سمیعیم و بصیریم و خوشیم

با شما نامحرمان ما خامشیم...

دراز کشیده بودم و چشمهایم را بسته بودم که پسرم صدایم کرد:  بابا جان

گفتم:‌ جان بابا

گفت:‌ هنوز خوابی؟

(در پاسخ به او تامل کردم و شاید کمی هم فکر)

گفتم: آره عزیزم هنوز خوابم!!!

خندید و گفت: اشتباه کردم فکر کردم بیداری!!!!

من هم لبخندی زدم و گفتم: من هم فکر می‌کردم بیدارم!!!

...

پسرم گفت: باباجون یادته چهار روز پیش دنیا اومده بودی چقدر کوچولو بودی؟

به چشمهایش نگاهی کردم و هر دو خندیدیم

(فکر می‌کنم او هم متوجه اشتباهش شده بود، چهار روز پیش نبود، دو روز پیش بود).

این که گویند که بر آب نهاده است جهان

مشنو ای خواجه که چون در نگری بر باد است

مشغول مطالعه بودم که پسرم صدایم کرد (صدایش بلندتر از همیشه بود)

- بابا (بدون هیچ پسوندی و این نشانه این است که از چیزی ناراحت است)

با مهربانی پاسخش را دادم: جان بابا

گفت: بابا نگاه کن مامان قول مردونه می ده.

گفتم: مگر اشکالی داره؟

گفت: بله که اشکال داره، مامان باید قول خانمانه بده.

....

نکته: بعد از مدتها ( وبلاگ قبلی‌ام) را به روز کردم 

پسرم گفت: بابا سگها خوبن؟

گفتم: بله پسرم

گفت:‌ گربه‌ها چی؟

گفتم:‌ بله پسرم همه حیوانات خوب هستند.

گفت:‌ آدما (آدمها) از همه بهترن؟

گفتم: نه عزیزم، بعضی از آدمها از بعضی از حیوانات بهترند.

پسرم گفت: بابا حالت کوکه؟

خندیدم و گفتم: آره پسرم، من حالم همیشه کوکه.

پسرم گفت: بابا چرا حال مردم همیشه کوک نیست؟...

هیچگاه فکرش را هم نمی‌کردم این همه سوال بی پاسخ را....

گذر از نوزادی به نونهالی و نوجوانی و جوانی و بزرگسالی را هیچ وقت متوجه نشدم و مرز خاصی برای آن متصور نبودم و فکر می‌کردم در مورد پیری نیز همینگونه باشد. تا اینکه پسرم به موهای سفید روی شقیقه‌ام اشاره کرد و گفت:

بابا تو دیگه پیر شدی.

و به همین راحتی مرز بزرگسالی و پیری را برای من ترسیم کرد این چند روز خیلی به جمله‌اش فکر کردم و هنوز درگیر کلامش هستم که چگونه با یک جمله تمام افکارم را دگرگون کرد...

 هیچ وقت فکر نمی‌کردم ورود به آخرین فصل از عمرم را اینقدر زود تجربه کنم و این تجربه، این چنین زیبا باشد. اما زیباست وقتی که تو آن را اعلام کردی.

مقدمه:

همیشه (بهتر است بگویم اغلب اوقات) فکر می‌کردم در انتخاب کلمات سنجیده عمل می‌کنم و از کلمات در جای صحیح خودشان استفاده می کنم تا اینکه چند روز پیش وقتی داشتم با پسرم خداحافظی می کردم

گفتم: خداحافظ پسرم شب دوباره می‌بینمت.

پسرم گفت: خداحافظ باباجون اگه (اگر) برگشتی دوباره می‌بینمت...

اصلا قصد ندارم بگویم انتخاب این کلمه (اگر) از روی آگاهی و دانش او بود، ولی روی من خیلی تاثیر گذاشت و هنوز تو فکر جمله‌اش هستم و درسی که از پسرم گرفتم...

چو گویی که وام خرد توختم

همه هر چه بایستم آموختم

یکی نغز بازی کند روزگار

که بنشاندت پیش آموزگار...

...

پسرم گفت:

 «بابا جون آدم با چشماش می تونه حرف بزنه؟»

هنوز تو فکر سوالش بودم و داشتم به سوالش فکر می کردم که خودش ادامه داد و گفت:

«باباجون نگاه کن با چشمام می‌گم دوست (دوستت) دارم»

...

و چقدر صدای نگاهش شنیدنی بود و دیدنی

پسرم پرسید:‌ «بابا جون آدما وقتی می میرن کی زنده می شن؟»

من گفتم:‌ پسرم آدم وقتی می میره دیگه زنده نمی شه.

و او جواب داد:‌ «اگه اینطوری باشه که هیچ فایده نداره باید اونها را پرت کنی تو سطل آشغال.»

...

هنوز بعد از گذشت چند روز تو این فکرم که این چه پاسخی بود که دادم...

یا سخن دانسته گوی ای مرد عاقل یا خموش...

...

پسرم گفت:‌ «باباجون اداره جای آدم بزرگاست»

گفتم:‌ «نه عزیزم، جای آدماییه که فکر می کنن بزرگ شدن»

...

...

وقتی گفت: تو یک انسان خاص و متفاوت هستی.

نفس راحتی کشیدم 

چون نقشم را خیلی خوب بازی کرده بودم

....

کاش پدرم،

پسرم بود.

پسرم، پدرم.

مِن بعد بر آن سرم که چندی

بنشینم و صبر پیش گیرم....

می‌ترسم

از فردایِ بی امروز....

"ان گوزل تاتلی سؤزلریمی من، تاپدیم ایری دردلر ابچینده" 

زیباترین و معنادارترین حرفهایم را در میان دردهای بزرگم یافتم.

نقل از وبلاگ همدم روح

همه شب‌ها شب قدر است

اگر قدر بدانیم.

تمام لذت سفر در نرسیدن است.

گاهی اوقات بهترین کار

انجام ندادن آن است.

سهم من از سفر،

تنها لبهای ترک خورده بود

کاش دلی داشتم...

بهار هم،

زیباست...

خدایا:

آبرویم را حفظ می‌کنی (همیشه)

من نیز آبروی تو را حفظ می‌کنم (تا همیشه)

.

گاهی دیر نیست.

به دلم همیشه اعتماد می‌کنم

به چشمهایم گاهی.

از خاک تا خدا،

راه دشوارِ آسانی در پیش است.

خدایا چه خوب است که ما را

فقط برای عبادت خلق نکرد‌ه‌ای.

خدایا: دوست دارم آن‌چنان زندگی کنم

که زمانی هم که نیستم،

باشم.

زیبایی‌ها و خوبی‌ها را نمی‌توانم تحسین نکنم

هر چند مربوط به کسانی باشد،

که دوستم نداشته‌باشند.

سهراب را فقط نخوانیم

باورش کنیم

خدایا: 

دیر زمانی است در کار دل بریدن از هر دو جهانت هستم.

من با همه کوچکی‌ام چیزی فراتر از بهشت می‌خواهم.

فردا به باغ وعده آن، سرو قامت است

یاران حذر کنید،‌ که فردا قیامت است

برای رسیدن به هدف، همیشه رفتن لازم نیست

گاهی اوقات باید برگشت.

مرو با دل که دل مست‌ است برگرد

مرو این کوچه بن‌بست است برگرد

اگر از رفتنت هستی پشیمان

بیا تا وقت در دست است برگرد

گاهی اوقات بهاری‌ترین روزهای انسان

در سردترین شبهای زمستان نهفته است.

بیهوده در جستجوی حقیقت هستیم در حالی که برای یافتن حقیقت فقط:

باید چشمان خود را باز کنیم.

چشم دل باز کن که جان بینی

آنچه نادیدنی است آن بینی...

کوچک که بودم شاعر بودن را زیبا می‌پنداشتم،

اکنون عاشق بودن را...

عاشق شو ار نه روزی کار جهان‌ سرآید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

هیچ چیز فراموش نخواهد شد٬ هیچ چیز را فراموش نخواهیم کرد و...

اما گاهی اوقات از بعضی چیزها غافل شده و نام آن را فراموشی میگذاریم

باید بین فراموشی و غفلت تفاوت قائل شویم...

بوسه های بی ریا

مثل عبادتهای خالصانه

کمیاب و ارزشمند هستند.

چشمهایم شاید زیبا نباشند،

کاش می‌توانستی نگاهم را ببینی.

کفشدوزک هم که باشم

عاشقانه زیستن را

فراموش نخواهم کرد

نکته:

 تصویر از وبلاگ برگهای سپید دفتر من  اخذ شده است.

از وقتی مشغول عیبهای خویش شده‌ام،‌

دیگران را زیباتر می‌بینم.

همه عیب غیر دیدن نه مروت است و مردی

نگهی به خویشتن کن که همه گناه داری